សេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីស្អប់គឺជាក្រឹត្យក្រមសាកលរបស់ធម្មជាតិ ដែលពិបាកនឹងមានសត្វលោកណាមួយអាចគេចផុតពីសំណាញ់ច្បាប់លោកនេះណាស់ ។ ខណៈពេលដែលពិភពលោកកាន់តែវិវត្តន៍ទៅមុខឥតឈប់ឥតស្រាកពីមួយសម័យកាលទៅមួយសម័យកាល បម្រែបម្រួលនៃចំណងមនោសញ្ចេតនារបស់មនុស្សក៏កាន់តែផ្លាស់ប្ដូរដោយផ្នត់គំនិតថ្មីៗមួយចំនួនបានចូលមកទន្ទ្រានផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស ធ្វើឱ្យភាពស្មោះត្រង់ក្នុងផ្លូវមនោសញ្ចេតនារបស់មនុស្សមានភាពមិនប្រក្រតីជាប្រចាំ ដែលជាហេតុនាំឱ្យមានអំពើផិតក្បត់គ្នា លួចមានសាហាយស្មន់ ប្លន់ប្ដី ប្លន់ប្រពន្ធ ឆក់គូដណ្ដឹង គូជីវិតរបស់អ្នកដទៃយ៉ាងអនាធិបតេយ្យនៅក្នុងសង្គមមនុស្សបច្ចុប្បន្ន ។ តើនេះមកពីមូលហេតុអ្វី? មានអ្នកខ្លះ (ក្នុងចំនួនច្រើនគួរសមដែរ) គេតែងនិយមនិយាយថា៖ គេចង់បានសុភមង្គល ចង់បានមនុស្សស្មោះ ដែលចេះស្រឡាញ់គេ ថ្នាក់ថ្នមរូបគេអស់មួយជីវិត ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគេនាំគ្នាប្រកាន់យកនូវវប្បធម៌សង្សារ? តើអ្វីទៅដែលហៅថាសង្សារ?
បើយោងតាមសម្ដីរបស់អ្នកនិពន្ធសៀវភៅចំណងជើង៖ “ហេតុអ្វីអូនមានសង្សារច្រើន” បានកំណត់និយមន័យនៃពាក្យសង្សារ ដោយយោងតាមខ្លឹមសារដែលបានសរសេរក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរចងក្រងដោយសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ, ពាក្យនេះមកពីពាក្យបាលី/សំស្ក្រឹត (សំសារៈ) មានន័យថា៖ ដំណើរអន្ទោលទៅមក, ដំណើរអន្ទោលកើតស្លាប់ៗឥតឈប់ឈរ, ដំណើរស្រឡាញ់ស្អប់ៗ, ឬដំណើរជួបហើយក៏ព្រាត់ប្រាស់វិនាសៗ ឬដំណើរសង់ហើយក៏សាចោលៗមិនចេះចប់ ដែលពាក្យនេះត្រូវបានយុវជន-យុវតីជំនាន់ក្រោយៗភាគច្រើនយកទៅប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់នៅក្នុងជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ ទាំងអ្នកខ្លះដឹង និងមានអ្នកខ្លះទៀតនៅមិនទាន់យល់នៅឡើយទេថា អ្វីជាសង្សារ ។ ភាគច្រើននៃយុវជនទាំងនោះ ពួកគេតែងនិយាយជារឿយៗថាពួកគេចង់បានសុភមង្គល ចង់បានមនុស្សស្មោះនឹងរូបគេណាស់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេបានជួបមនុស្សណាម្នាក់គួរជាទីបេតីចូលមកក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួន ពួកគេបែរទៅជារាប់គ្នាថាជាសង្សារ ទៅវិញ ។ តើការរាប់គ្នាជាសង្សារនេះក្នុងបំណងដើម្បីអ្វីឱ្យប្រាកដ? ដើម្បីសុភមង្គល? ឬដើម្បីបំប៉នចំណង់តណ្ហាស្រើបស្រាលរបស់ខ្លួន?
*យុវជន-យុវតី គួរមានការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះវប្បធម៌សង្សារនេះឱ្យមែនទែន ៕
ប្រភព ៖cool1007
តំណរ ៖ http://cool1007.com/article/3701
